Sabah evden çıkıp şehir merkezine inmeye kalkıştım. Bir farklılık olmasını istiyordum bugün ve aklımda bunun dışında hiçbirşey yoktu. Kalbimde ise Fahriye ablanın haşlanmış yumurtaları vardı; çok sağlam bir kaynaktan bu akşam yumurta partisi vereceğini haber almıştım. Beni davet etmemiş olmasını dahi bir incelik olarak algıladım ve gitmeye karar verdim. Hemen ardından nasıl farkındalaşacağımı hissettim:

Karşıdan motosikletli biri geliyordu. Aniden önüne atladım ve “Hoppala bacım!” diye haykırdım. İçler acısı bir frenle durdu ve kaskını çıkardı. Onun gerçekten bir kadın oluşuna hiç şaşırmadım tabii. Ayrıca saçları rüzgarda dalga dalga savrulmamıştı; çünkü kafası neredeyse keldi.

- Askerden geliyorum.

Dedi ve tezkere kağıdını göstermek için davrandı. Ama ben ondan çok daha hızlıydım: Bütün kuvvetimle onu aracından aşağı yuvarladım ve motorsikletle beraber süratle yol almaya başladım. Şehre varıp ucuz bir esnaf lokantasına girene kadar Gömer Bank’ın güvenlik görevlisi Necati abi de dahil bir düzine insan laf atmıştı bana. Tekerlekli bir yaratıkla beraber bir daha yola çıkmayacağıma dair yemin ettim; evde kalma korkusuna kapılmış bir genç kızla el ele koşmak bile daha kolay ve daha az tedirginlik vericiydi diyelloponun farkula gütttümm diyelebe üzmeyünnnnn beheyof of of of of!…

Lokantadan çıktığım anda Fahriye Abla aradı:

- Cancağızım, haşladım, seni istiyorum.

Midem bulandı, hiçbirşey söylemeden yüzüne kapattım. Bu gece eve gitmeyip Çukuraçan mağarasında sabahlamaya karar verdim. Belki bir Ökse Otu’yla dertleşirdim; kimbilir… Yanıbaşımdaki pürüzlü duvarı dudağından öptüm. Ellerimi yüzüme örtüp yürüdüm.

Hesaplar ve kitaplar içinde, JLN

Bak uzun zaman oldu; ama felsefe ilhamlarım beynime üşüşünce nihayet sana kavuşabildim yavrum! Epeydir söylemek istediğim şeyler vardı; anlatayım:

Ben sevgiye değil, ölgüye inanıyorum. Çünkü sevmenin yolu ölmekten geçer, ölmeyen sevemez ölmeyeni…

Biz erkekler (en az iki erkek) ancak ve ancak sevdiğimiz kişinin bizi öldürmesine izin verdiğimizde gerçek aşka ulaşmış oluruz. Böğrümüze saplanacak hançer ne kadar çok tahrip ederse dokularımızı ve sinirlerimizi; o kadar kolaylaşır sevme eylemi… Bilhassa bir parça baldıran zehri bulunursa hançerin sivri ucunda; yıldırım aşkının semaviliğine ulaştırır kısa yoldan bizleri… Zaten Ferhat Baba’nın dediği gibi “bütün kadınları aynı anda elde etmek isteyen” bir güruh olarak, bizim ölgüden başka bir şekilde kadının birine bağlayıcı ve yüksek duygularla esir olmamız nasıl mümkün olabilirdi ki?

Diğer bir yolu da şudur erkekler için sevmenin: Bizzat sevginin kendisini elleriyle boğarak son vermek hayatına; ve başka şeyleri sevgi diye tanımlayıp en haysiyetsiz bir aldatmacayla ölüşmek ve bu sayede sevişmek!…

Oysa kadınlar için günlük, bunların hiçbiri geçerli değildir. Onlar bizim anladığımız şekilde sevemedikleri için; hiçbir zaman anlayamazlar tam olarak “ölüm sevgisi”ni! Ancak onların bütün hayatları erkeklerin ruhlarını ve sevgilerini öldürmek üzerine kurulu olduğu için; ve bundan isteseler de vazgeçme şansına sahip olmadıklarından; kadınlar, ölgünün doğal bir parçasıdırlar ve bu olaya taraf olmaktan hiçbir zaman kurtulamazlar.

Odanın içinde ters taklalar atarak, John

Ben sana ne zamandır yazıyorum, sen bana bir kez olsun yazmadın. Öyleyse şimdi aç kulaklarını ve iyi dinle beni:

Dün sabah deprem oldu aniden. İçim dışıma çıktı Allah canımı alsın… Bir anda olduğum gibi görünmeye başlamışım. Hüzünle irkildim ve hemen yatak odama koşarak robdöşambrımı giydim üstüme. Hiçbirşey benim seçeneklerimi azaltamamalıydı. Sonra biraz duraksadım… Ve karar verdim; hemen dışarı çıkmalıydım.

Dikenli Caddesi’nden aşağı doğru çarpık adımlarla koştum epeyce. Sonra bir kadın gördüm ve zıpkın yemiş gibi kalakaldım insan selinin ortasında. Ona sadece kadınların yapabildiği şekilde; baktığımı hiç belli etmeden -şakaklarımla- bakmaya çalıştım bir süre. Tam beceremediğime kanaat getirip vazgeçecekken onun da bana baktığını ruhsuz bir ürpermeyle hissettim. Aniden alaycı bakışlarımı tam burnunun üstüne diktim ve şunu düşündüm: “Yuva yıkmadığın sürece, herhangi bir kadınla adı konulmamış ama herkesin hissettiği şekilde flört etmek çok keyifliydi.” Sonra birden daha önce hiç yuva yıkmayı denemediğimi farkedip üzüldüm. Hem ne zamandır çok eşli değildim; derin bir utanç içinde yokuşu tekrar tırmanmaya koyuldum.

Kasap Gaffur’un dükkanının önünden geçerken fikrim değişti. Çok uzun zamandır özgür olduğumu idrak ettim. Bundan daha sıkıcı ve insanı kendi tekdüzeliğine hapseden birşey olamazdı. Hızlı adımlarla geri döndüm ve kadının karşısına dikildim. “Şimdi beni izle!” dedikten sonra yolun kenarında beni bekleyen sökülmüş kaldırım taşlarını teker teker alıp cadde boyunca parketmiş arabaların camlarına hiddetle vurmaya ve onları paramparça etmeye başladım. Dördüncü arabanın sahibinin aramıza girdiğini farkettiğimde çok geç olmuştu… O kanlar içinde yere serilirken, iki blok yukarıdaki karakolun polis memurlarının koşarak geldiğini gördüm. Sonra birşey görmedim, gözlerimi reddettim!

Zinde, JLN

Hayatım devam etmeyi başarıyor her zamanki gibi. Bugün büyük şelaleye gitmiştim, biraz dinlenmek niyetindeydim. Tam akan suyun damlalarını saymaya başlayacaktım ki ensemde bir insan nefesi hissettim. Yavaşça bütün vücudumla beraber döndüğümde eni boyuna denk, sevimsiz bir simetri arzeden ve meymenetsizlikte sınırları zorlayan bir suratla karşılaştım.

Bir sırtlan edasıyla doldurduğu gözlerini üzerime dikmiş olan adam hiç selam sabah vermeden bana ahlaksız teklifte bulundu. Ben de zerre duraksamadan teklifini kabul ettiğimi bildirdim. İşte o anda donakaldı! Tereddütsüz oluşum onu şaşkın bir rahatsızlığın içinde boğulmaya itmişti. Ancak zayıflara karşı güçlü olmak isteyebilecek küçük ruhu, bir tereddüdün romanını yazıyordu. Yüzünün ortasına balgamlı bir tükürük yollayıp patikadan aşağı koşmaya başladım.

Üstümde bir gökkuşağı parıl parıl ışıldıyor ve esniyordu. Dünya onunla beraber uyanmadan tekrar cinsiyetimi değiştirip kendime geldim. Eski Hanlar sokağına vardığımda kalp atışlarım yavaşlamış, sigaram izmaritten ibaret kalmış ve ben her zamanki saflığıma dönmüştüm. Restore edilmediği için mutlu olan bir konağın köşesini dönmek üzere olan bir genç kızın harikulade bacakları gözlerime takıldı. Görülebilecek daha çirkin birşey ararcasına gözlerimi bacaklarının bakışlarından kaçırdım. Huzur içinde apartman kapısının kilidini açtım. Eve girdiğimde içimde kendiliğinden peydah olan şarkının mısralarını terennüm etmekten alıkoyamıyorsam ben de nerellello saygımdırr gittiğim / sana hello uzaklarında yettiğimmm / sabıklığınor ortasındaa / kafatasım sofrasındaaa hey hey hey!

Ruhun gıdasında zehirlenerek, JLN

Geçen gün yine Ferhat Abi’ye gidesim geldi. Askılı pantolonumu hızlıca giyip fötr şapkamı başıma geçirdim. Aynı anda hem kapıyı açıp hem de üstüme birşey giymeyi unuttuğumu farkettiğimde Ferhat Abi tam karşımdaydı. Meğer onun da bana gelesi gelmiş. Damdan düştü hemencecik:

- Sence var mı aşk?

- Var tabii, olmaz mı… En büyük aptallık olarak hep var olmuştur o dediğin. Hem büyük yazarın dediği gibi hepimiz sevgi kelimesine kendimizce bir anlam yüklüyor ve onu yaşıyoruz.

- Peki ya sevmek nasıldır?

- Valla sevmeyi anlamak için tersini anlamak lazımdır. Ancak sevmemek ve sevememek arasında hiçbir alaka yoktur. Birbirlerine en fazla “Ekrem” ve “krem” kadar benzerler.

Ben Ekrem kelimesini söyler söylemez gözleri faltaşı gibi açıldı. Hemen evden kovdum onu. Faltaşının neye benzediğini merak ettim. Sonra yatmadan uyudum.

Kaçamak bakışlarla, John

Günlük bir depresyona girdim sanırım. Kaderin depresif döngüsünün devrede olmadığını biliyorum. Öyleyse içinde bulunduğum hal kişisel bir durgunluk olmalı. Çok tehlikeli olan bu durumdan kurtulmak için seninle konuşmayı denemeye karar verdim.

JLN: Merhaba. Bence hepimiz, tek tek bütün bireyler, her birimiz kadınsızlıktan/erkeksizlikten kafayı yiyoruz. Genç insanın sıkıntısı budur: Güvenebileceği, sevebileceği ve uyuşabileceği bir eş bulamamak! Ayrıca; ahlaki prensip mutabakatlarının, öncelik sıralamalarının ve fedakar-hoşgörülü yaklaşımın soyunun tükenmekte olduğu bir dünya işimizi iyice zorlaştırıyor.

Günlük: Bunu bana neden anlatıyorsun? Depresyonunu haklı çıkaracağını mı zannediyorsun? Yorganın altına girip dizlerini karnına doğru çekmen böylece daha mı az zayıflık ifade edecek?

JLN: Ardarda üç soru sordun, farkında mısın? Hem ben artık eskisine nazaran çok güçlü bir bireyim.

Günlük: Herşeyin farkındayım ben. Hem gelecekle hem de potansiyelinle kıyaslandığında zayıf olduğunu da farkettiğim gibi…

JLN: Sen de sahtesin. Mürekkep bile kokamıyorsun, sayfalarını çevirirken hışırtı çıkmıyor. Sunisin suni!

Günlük: Senin kafanda huni olmaktan iyidir suni. Hem ben senin için varım, biliyorsun, benim varlık sebebimsin. Bak ne diyeceğim sana: Çiçekler açmaya başladı. Daha da önemlisi rahatça güneş gözlüğü takabiliyoruz. Öyleyse senin bu hallerin benden daha yalancıdır. Hadi geçmiş olsun.

JLN: Sağ ol günlük, hep sağ ol. Haklısın, hayatta hiçbir şeyi kaçırmamak lazım. Özellikle de yakıcı güneşi… Bir çılgınlık geldi aklıma ama söylemem.

Günlük: Sen bilirsin Bay Nerdi. İyi bak.

JLN: Sen de…

Not: Pek yakında Erdi Bey ile gerçekleştireceğim bir röportaj burada yer alacak. Merakla bekleyin.

Keskin bir hissiyatla, JLN

Rüya gördüm bir ara. Dipsiz bir kanyonda iki yanımda yükselen kayaların arasında at sürüyorum. Bağırarak bir şeyler söylüyorum, kanyon bana farklı bir tonla karşılık veriyor. Neden sonra böyle kendimle konuşa konuşa bir düzlüğe varıyorum. Otlar ülkesine gelmişim meğer. Yeşil ve mis gibi taze çimenler beni padişah seçiyorlar. Hemen o anda onlara daha yavaş sallanmalarını, rüzgarın ahengini senfonik bir ritmle yansıtmalarını emrediyorum ve arkama bile bakmadan kaçmaya başlıyorum.

Gözlerimi açtığımda burnumun üstünde bir sinek… Şaşılaştırdı beni aniden. Yanımda bir baston var, kime ait olabilir acaba? Hemen bir falcıya koştum. Hikayemi anlatınca yüzünde kırışık ve sinsi bir gülümseme canlandı: “Sen, sende, sen olmuşsun anam!” dedi. Yüzüne tükürdüğüm gibi kendimi kapının önünde buldum. Tek ayağımın üstünde sekerek Küpdibi’ne kadar geldim. Saat geç olmuştu ve hissiz bir sokağın köşesinde müşteri bekleyen kadını görünce kısa süreliğine hisli bir insanlığa büründüm. Adını hissettim; Nergis idi. Yanına yaklaşınca bana taraf döndü ve “ne diye acıyorsun bana” der gibi yanlış anlamış bir ifadeyi gözlerime dikti. İki üç saniye kalakaldım. Sonra kendime geldim ve yanına yaklaşarak kulağına fısıldadım:

- Bu dünyada, bacım, hepimiz birer fahişeyiz. Ama sen bir kraliçesin!

Bakışlarını çekmekle yetindi. Ben de yetindim yürüyüp gitmekle. Her saniye değişmeye karar verdim. Böylece beyaz renge ulaşabilirdim. Ne de olsa temizliği temsil ediyordu. Bu temsilde yer aldım. Taklalar atarak ve sürünerek, yuvarlana yuvarlana eve geldim.

Yorulmuş halimle, JLN

İnsanoğlunun erkek cinslerini birkaç kategoride inceledim bugün. Bu erkeklerden kalpleri evrimin en primitiv aşamasında kalmış olanlar kimseyi sevemeyen ve çok eşli bir cinsel hayatı sürdürenlerdir; ki birçoğu ne yaptıklarını farkedecek kadar bilinç ve muhakeme gücünden dahi yoksundur. Bunlara ”mağara adamları” deyip geçeriz. Biraz daha gelişmiş olanlar yani “3. sınıf erkekler” sınırlı bir süre boyunca tek kadına ilgi duyar; herhangi bir sebeple bu ilgi bitince de başkasına geçiş yapar. Bunlarda da sadece toplumun çizdiği bir ahlak çerçevesi ve kendine saygı duyma çabası vardır; o kadar… “2. sınıf erkekler” ise tek kadına aşık olur. Ona kavuşması, kavuşmaması veya duygularına karşılık alıp almaması birşeyi değiştirmez ve ölene dek bu kişiye bağlı kalır (Beden ölmeden ruhun kısmen ölmesi de dahil).  Bu erkekler saygı duyulması gereken kişilerdir; ancak kendilerine haksızlık yaptıkları için değer kaybederler.

Ve işte sabırsızlıkla beklenen “1. sınıf erkek”: O, aşık olabileceği tüm kadınlara tutulur. Ne kendini kandırır, ne de bir başkasını… Fakat aynı zamanda şahsi ve içtimai ahlak anlayışı da çok gelişmiş olduğundan bu kadınlarla aynı anda ilgilenmez. Kronolojik ama birtakım sınır ölçülerini de barındıran bir metod takip ederek bir tanesiyle evlenir. Böylece tüm sevgisini hakettiğine karar verdiği bir insana yönlendirip diğer adayları bir daha fotosentez yapmamak üzere karanlıkta bırakır.

Günlük, sana İstanbul’u anlatacaktım. Sonra, sonra…

Kendinden sıkılmış bir edayla, John

Yalancı biri olmalı benim hakettiğim kişi. Kendine yalan söylediğini bilecek kadar bilinçli bir yalancı!.. Ancak böyle bir kabulle gerçekleşebilir benim evliliğim. Aşkın öldüğü bir gün, modern bir sarayın en büyük salonunda, herkes benim mutluluğuma sevinirken, gözlerim beynime doğru ağlayacaktır ve bu iş böylece olacaktır. Oysa isterdim bir lama tükürüğünde sevgilimle benle görmeyi aksinden hayatımın güzelliklerindeko fetterooo la della çok ki teeeeh…

Neden mi söylüyorum bunları? Çünkü bugün sıkılmadım. Sıkılmayınca gevşedim. Tekrar sıkılınca çatlar gibi oldum. Bu sırada 1 Nisan gelmeden espri yeteneğimi kaybettiğimi farkettim ve onu evde aramak yerine samanlıkta buldum. Ne çare ki kafamın içinde katlı otoparklar bölünerek çoğalmaya başlamıştı. İnşa edebildiğim tek köprü iki kulağımın arasında uzanıyordu ve köprüden önce son östaki kapalıydı. Ben de hemen çığlık attım. Kalbimi hızla çarptıran bir kadın silüeti geçti aniden gözlerimin önünden. Sen kimsin diye seslendim. Döndü, öksürdü ve “Güneş” dedi. Omuzlarımı silktim ve yüzümde en istihzai bir tebessümle kanaatime döndüm.

Gülümseyerek, Leopold

Bugün hayata çivi çakmam gerekiyordu. Elbette yapamadım, kararsız kaldım. Çünkü çivinin faydalı veya zararlı olması çakıldığı yere göre değişir. Kulübemin güney duvarını çakma bir Rembrandt tablosuyla süslemek istiyorsam bu iyi bir fikirdir. Fakat, apartman kapısında rastlaşıp iyi akşamlar dilediğimde bana karşılık vermeyen bir insan müsveddesinin kulaklarını birleştiren en kısa yolu belirlemek için kullanacağım bir inşaat çivisi pek o kadar masum olmaz. İşte bu yüzden hayat boşlukta sallandı durdu bir gün boyunca.

Çok mantıklı düşünmüştüm. Kendimi tebrik ettim ve bir kahve ısmarlamak istedim ona. Şehrin merkezine yolculuk yaptık. Yıldızlı bir mekanda Amerikan kahvelerimizi beklerken onun da beni takdir etmesi gerektiğini farkettim; zira kendim ne kadar rasyonel idiysem ben de bir o kadar duygusaldım.

“Tek başına yemek yemek kadar kötü birşey yoktur!” demiş bir Meksikalı. Yan masada yalnız olduğunu sandığı için sürekli telefonda birileriyle konuşan, sigara üstüne sigara yakarken telefondaki kişiyi karşısında oturuyormuş gibi hayal eden bir kızcağız gördüm. Tam ona acıyacaktım ki, mekandaki diğer insanları farkettim ve onun için sevindim. Bunlar, aralarında görünürde bir masacık bulunmasına rağmen birbirlerine bir ormanın zıt uçlarındaki iki eğrelti otu kadar uzak ve önemsiz çiftler, başka işleri olmadığı için aşık olmaktaydılar. Daha doğrusu, ühhhüü, aşk kelimesinin ağzına sıçmaktaymıştırlar. Bilinçsiz, duygusuz, sığ, donuk, mavi ve bulanık bir deniz gibi buharlaşmanızındann gerçekleşinaz olmasınıf ve snıf snıf…

Kısacası mösyö, ben antidepresan olacaktım, izin vermedi yaşananlar. N’apalım, bugün git, yarın gelirsin umarım.

Fersiz bir öpücükle, JLN